داشتنِ اعتماد به نفس خیلی خوبهاما دربارهیِ هیچی نمیشه با قاطعیت حرف زددنیا پیچیدهتر از اونه که بشه بازیاشو شناختیا پیش از اتفاق افتادنِشون دربارهشون پیشداوری کردهمهیِ ما تویِ زندگی سختیهایی رو تحمل کردیم که پیش از اتفاق افتادنِشون حتی فکر نمی کردیم بتونیماغلبِ ما عشقهایی رو با دل و جون حس کردیمکه تا قبل از اون اصلا باور نداشتیم وجود داشته باشنخیلی از اتفاقهایِ زندگی و برخوردهامون باهاشون رو حتی خیلی بعد از اون اتفاقها هم باور نمیکنیم که چطور تاب آوردیم و له نشدیم زیرِ قدرتِشونانگار آدما خیلی خودشونرونمیشناسنخصوصا قدرتهاشونرومراقب داشتههامون باشیم

گاهی وقتاآدمایی که خیلی از هم دورنمیتونن احساس ارامشی رو به وجود بیارنکه نزدیکترین آدمایِ زندگیشوننخواستن یا حتی نتونستنآدما همدیگهرو پیدا میکننحتی از فاصلههایِ خیلی دوربی هیچ نسبتییا سندی که گفته باشه ایناباید کنارِ هم زندگی، یا همو تحمل کننمیشن رفیق، میشن همدمگاهی حتی خیلی نزدیکترمیشن جانِ شیرینمثلِ تو که جانِ شیرینی، بانویِ صاحبدلرویِ طاقچهیِ دلِ هم میشینن و نغمههاشون یه طعمِ خاصی از عشق پیدا میکنهو وقتی به اجبار کنارِ هم نیستنهمهیِ وجودشون گوش به زنگِ اومدنیا گرفتنِ خبری از همدیگهستاگر این اسمش عشق نباشهمن حق دارم به تمامِ قداعدِ دنیا شک کنممراقب داشتههامون باشیم

یادمون باشه که ما در برابرِ تصاویری که از خودمونبرایِ دیگران ساختیم، مسئولیمزندگی هنوز انقدر بیدر و پیکر نشده که ما به خاطرِ هوس، بازی، فانتزی یا هر دلیلِ بیوجودِ دیگهاز خودمون تو ذهن و دلِ دیگران چیزی بسازیم که شبیهش نیستیمو اونوقت آب از آب تکون نخورهیادمون باشه خیلی دردناکه که آدمابینِ تصاویری که از ما تو باورشون ساختنو برداشتی که در عمل و واقعیت از ما به دست آوردندچار تردید و دوگانهگی بشنمن به شدت موافقِ انتقام گرفتنمپس اگر یه روزی یه کسیتصویری از خودش تو دل و ذهنِ ما ساختکه توی واقعیت شبیهش نبودبهترین انتقام اون آدم اینه کهشبیهش نباشیممراقب داشتههامون باشیم

روابطِ انسانی رو پیچیده نکنیمباور کنیم بهوجود آوردنِ یه دنیا سوالتعلیق، ناآگاهی، تردید و شکاز ما آدمِ جذابتری نمیسازهبه آدما بگیم حسِمون روبه آدما بگیم هدفِمونروحتی اگه هدفِمون فقطاحساسِ قدرت در به دست آوردنشیا تنش، یا گذروندنِ کمی وقت و همراهیِ موقت هم که باشهبه آدما بگیم هدفِمونروهیچکس مارو مجبور نکردهکه لزوما یا عاشقِ کسی باشیم یا متنفرنمی دونین یه آدم وقتی بدونه یکیحواسش بهش هستیا وقتی تکلیفشو با آدما بدونهچقدر قوی میشهمراقب داشتههامون باشیم

آدما دروغ که میشنوندرد و ترسناکیِ سکوتِشوناز فریادشون بلندترهآدما دقیقا جایی سکوت میکننکه یه چیزِ مهم شبیه به اعتمادبا صدایی بلند شکسته شده باشهو من هنوزم نشونهها روبا همهیِ زشتیِ چهرههاشوناز نقابایِ توجیه وار بیشتر دوست دارمو من هنوزم تویِ بحثهایی که راه به جایی نمیبرنیا دروغی کثیف و تنفرانگبز و توجیهی همیشگی رو به دنبال دارنشرکت نمیکنمکسی مقصر نیستمن اونقدر امن و رفیق نبودم که کسی بی ترسپیشم خودِ واقعیش باشهدروغ، دلِ آدما رو میشکنه و توجیهآدما رو به مرزِ پوچی و استیصال میکشونهجوری که گاهی تا آخرِ عمراز درهیِ بیاعتمادی در نمیانو چه دردِ عمیقی دارهدونستنِ حقیقتی که به چشم دیدیو گوش سپردن به توجیههایی عجیبکه حتی چشمهات رو همانکار میکننمراقب داشتههامون باشیم

باید اعتراف کنم بانویِ صاحبدلتو درست یکجاییمیانِ ذهنِ من زاییده شدیبی هیچ تصوّر و تصویریاز آنچه عمیقا دوستش دارمو من برایِ اولین بار بعد از سالها اعتقادِ بیتجربهبا عمقِ این حقیقت روبهرو شدمرابطهای که ابتدا در قلب و اندیشه بهوجود بیایدبسیار عمیقتر از رابطهایست که با دیدن، شنیدنآغوش و بوسه آغاز شده باشدمنکرِ تاثیرِ ظاهر و جذابیتش نیستماما من تورا پیش از هرچیزدر میانِ رفتارهایت با دیگرانلابه لایِ حرفها و اتفاقاتِ خیلی معمولیو از بینِ سادگیهایِ عمیقت کشف کردممراقب داشتههامون باشیم

گاهی وقتا که اندازه خونبا مقدارِ الکلِ توش نصف نصف میشهآدما به خودشون اجازه میدنبه چیزایِ عمیقتری فکر کننداشتم فکر میکردمتویِ خاطرات ما چیزایی هست که به هیچ کس جزدوستانِ نزدیکِمون نمیگیمچیزایِ مهمتری هم هستکه فقط به آدمایِ خاصِ زندگی میگیمو چیزهایِ خیلی مهمتر هم هستکه فقط جلویِ آیینه یا تو ذهنِمون برایِ خودمون بازگو یا مرورشون میکنیمولی تو زندگیِ همهیِ ماچیزهایی هستکه حتی از بازگو کردنِشون برایِ خودمون هم وحشت داریممثلا چیزهایی شبیهِ فکر کردنبه نبودنتبانویِ صاحبدلمراقب داشتههامون باشیم

آدما وقتی دروغ میشنونیهو پُر میشن از خالیلبریز از نفرت، آمادهیِ انفجارخیلیاشون حتی نمیتونن حرف بزننداد بکشنخیلیاشون نمیتونن ثابت کننفقط یه بغض براشون میمونهکه محکم گلوشونو فشار میدهاینحال رو نباید فراموش کردپس حرمتِ شبهایی که صبح نشدن چی میشه؟ حرمتِ رنج چی میشه؟گذشتن از این حالاسمش بخشش یا گذشت نیستاصلا چرا باید به کسی که یک بار نبودن و رفتن رو انتخاب کرده دوباره فرصتِ برگشتن داد!؟ بله ممکنه برگردهبا هزار هزار بهانه و توجیهکه دردش از خودِ شکستن و رفتن بدترهولی یادمون باشه حداقلش اینه کهراه و رسمِ رفتن رو خوب یاد گرفتهمراقب داشتههامون باشیم